Τώρα πέρα από τα προπύλαια απλώνεται μια σταχτερή ερημιά βράχων, μα δεν ξεύρω αν δεν ξεχωρίζει απάνω τους ωραιότερα ο Παρθενών. Μόλις τον αντικρύσεις, νοιώθεις το ασυνήθιστο μεγαλείο του. Δεν είναι Ναός, είναι άγαλμα Θεού που κάθεται στο θρόνο του γαλήνιος, δεσπόζει και ηρεμεί. Εδώ μπορεί κανείς να δει την ωραιότητα να γεννιέται μπροστά στα μάτια του. Από τη συμμετρία του Παρθενώνα βγαίνει κάτι σαν μουσική, οι γραμμές του είναι ήχοι μαρμαρωμένοι. Ο Παρθενών μας δείχνει σε ανθρώπινες αναλογίες το παγκόσμιο που έχει η πλάση. Είναι "απολιθωμένο ιδανικό" όπως λέγει ο Ρενάν, ολόκληρη η αρχαία Ελλάδα μαζεμένη σε ένα περήφανο κομμάτι. Δε ζητά να καταπλήξει ούτε με τον όγκο ούτε με τα στολίδια, παρά με την καθαρότατη ομορφιά του. Δεν καταδέχεται τον εύκολο θαυμασμό, φυλάει τα μυστικά του σαν να ζητά πρώτα να τον αγαπήσεις αυθόρμητα κι ύστερα να σου φανερωθεί, να σ' οδηγήσει πέραν της γης. Από τη στιγμή που γίνηκε, ήταν αμέσως παμπάλαιος, γιατί αντιπροσώπευε την κοσμική αρμονία και τόσο νέος ώστε να μας αρέσει και σήμερα και αύριο και πάντα. Οποιαδήποτε άλλη οικοδομή θα έχανε την ομορφιά της αν μια έκρηξη την τίναζε στον αέρα. Ο ναός της Παλλάδος δεν έπαθε τίποτα: είναι τόσο μεγαλοδύναμος ώστε δε ζημίωσε όταν γκρεμίστηκε η στέγη του. Πήρε τον ουρανό και τον έβαλε να παίζει αρχιτεκτονικό ρόλο σκεπής.