|
Ποίηση |
ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ
Εξω από τους δρόμους των αστόχαστων,
λειτουργός και ψάλτης ορφικός,
έναν ύμνο ξαναφέρνω
μιας λατρείας πανάρχαιας προς το φως.
Ετρεξε ως τα τώρα ο λογισμός μου,
καταχωνιασμένος ποταμός
ξάφνισμα στο βούισμα των ανθρώπων
της κιθάρας μου ο ρυθμός.
Νύχτα ξεκινώ, νύχτ’ ανεβαίνω
τη δυσκολανέβατη κορφή
θέλω μόνος, θέλω πρώτος
τ’ απολλώνιο φως να χαιρετίσω,
ενώ κάτου στους ανθρώπους
θα είν’ ακόμα ο ύπνος και το σκότος.
Κωστής Παλαμάς |
|
|
|
|
Σα βγεις στο δρόμο για το Μουσείο |
 |
 |
 |
|
Συντάχθηκε απο τον/την dwdekatheon
|
|
Τετάρτη, 02 Απρίλιος 2008 20:11 |
|
Σα βγεις στο δρόμο για το Μουσείο
Απορρίμματα και ξεχασμένες πινακίδες συναντούν οι πολίτες στις κύριες βιτρίνες της Αθήνας
Του Νικου Βατοπουλου
Είχε ωραία λιακάδα το περασμένο Σάββατο, μετά τη χειμωνιάτικη παρένθεση της Παρασκευής, και οι τουρίστες λιάζονταν στα σκαλάκια και τον κήπο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Πριν από λίγα λεπτά θα περπατούσαν στην οδό Πατησίων για να φθάσουν στο πιο δημοφιλές, και όχι αδίκως βεβαίως, μουσείο της πρωτεύουσας.
Ξεχασμένη πινακίδα
Τους βλέπω και αναλογίζομαι κατά πόσον απολαμβάνουν τον περιβάλλοντα χώρο ή αν θεωρούν, δυστυχώς, αυτονόητο ότι στην Αθήνα δεν μπορούν να έχουν μεγάλες απαιτήσεις αστικού πολιτισμού. Ο κήπος γύρω από το Μουσείο, ιδίως, στην πλευρά που βλέπει στην Τοσίτσα είναι σπαρμένος με απορρίμματα. Η πινακίδα του ΥΠΠΟ επί της οδού Πατησίων προκαλεί από μόνη της τον φακό. Κανείς δεν έχει σκεφτεί να την αποσύρει. Κρεμασμένη 4-5 χρόνια στα κάγκελα του Μουσείου είναι γεμάτη αυτοκόλλητα και γκραφίτι. Δύσκολα φαντάζεται κανείς ότι βρίσκεται έξω από το υπ’ αριθ. ένα εθνικό μουσείο της χώρας.
Κάποιοι δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Αυτονόητο ότι ο Δήμος Αθηναίων δεν έχει φαντασία ή αποτελεσματικότητα σε θέματα διαχείρισης του αστικού χώρου. Αυτονόητο επίσης ότι αυτό που κρεμάει ο καθένας, όπου θέλει κι όπου βρει, το αφήνει μετά κουρελόχαρτο στο έλεος του χρόνου. Συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα. Μόνο που εδώ μιλάμε για μία από τις βιτρίνες της ελληνικής πρωτεύουσας. Και να ’ταν μόνο αυτό... Είναι να μην ξεκινήσει κανείς στο δρόμο για το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Ολο το γύρω γύρω -ενώ θα μπορούσε να δεχθεί αρχιτεκτονικές αναπλάσεις- βυθίζεται σε απαξία. Να μην πει κανείς για το παράπηγμα του άλλοτε θερινού θεάτρου απέναντι στην Πατησίων. Αλλά να πει για το κτίριο όπου έζησε η Μαρία Κάλλας, Πατησίων 61. Ευτυχώς για μας οι τουρίστες δεν το γνωρίζουν. Η μαρμάρινη πλάκα του ΥΠΠΟ είναι καλυμμένη από ικριώματα. Το κτίριο κάποτε θα αποκατασταθεί (ανήκει στο ΝΑΤ), αλλά εν τω μεταξύ καταρρέει. Σημειωτέον ότι είναι διατηρητέο από το 1989.Ενα σπίτι της Κάλλας έχει η Αθήνα. Και ένα Αρχαιολογικό Μουσείο. Αλλά τα αντιμετωπίζουμε σαν τη διπλανή πολυκατοικία. Ενας βοτανικός κήπος με φυτά της Αττικής θα έπρεπε να είναι ο περιβάλλων χώρος του Μουσείου, επισκέψιμος και αυτός και καμάρι της Αθήνας. Αυτή την περίοδο είναι ψηλό το χορτάρι της άνοιξης, που σε ενάμιση μήνα θα είναι ξερό. Σκουπίδια το στόλιζαν, αλλά αυτά μαζεύονται. Η αδιαφορία, όχι. Αλλά τι να πει κανείς όταν το ίδιο το Πολυτεχνείο (αν και κάποιες εργασίες φαίνεται να έχουν αρχίσει) είναι μέσα - έξω σε άθλια κατάσταση. Αρχιτεκτονικά, ανήκει στον ευγενέστερο ευρωπαϊκό κλασικισμό του 19ου αιώνα.Οσοι έχουν αφετηρία την Ομόνοια για να καταλήξουν στο Μουσείο βλέπουν σε περίληψη όσα βασανίζουν κι εμάς. Αλλά έως πότε και κυρίως για ποιο λόγο;Πηγή: Καθημερινή |
|
| |
|
|
..jpg)
