Έστηνε η 'Ανοιξη την προτομή μου σε μικρούς λόφους ειρήνης, έλαμπε καθισμένο στο ραβδί μου ένα πουλί από φως κ' έβρεχε ιριδισμούς στα πρόβατα το αιώνιο σέλας της αγάπης. Μες στη σιωπή, το θαλασσί φλοίβησμα του αιματός μου ανάδινε τον ήχο του αδραχτιού της μητέρας μου, που ύφαινε στων σταχτιών το πράσινο και το λευκό μαλλί του αυγερινού. Μικρός Εωσφόρος του φωτός στου Ευρώτα τις ροδοδάφνες, έπαιρνα δίπλα τα βουνά βρεγμένος από το φεγγάρι με δυο άσπρους κρίνους στην καρδιά, μ' εφτά σημαίες στα χείλη, κι απάνω από των γερακιών τις ατελεύτητες μοναξιές επόπτευα το σύμπαν, θησαυρίζοντας τοπία κι αλλοτινά φώτα στη μνήμη μου.
